Toen ik op 24 januari 2019 de allereerste aflevering van Oogappels zag, dacht ik nog: nog zo’n Nederlandse familieserie, hoe lang gaat dit duren? Drie afleveringen later was ik om. Zeven seizoenen later weet ik dat seizoen 1 niet alleen een goed begin was, maar dat het al toen alles in zich droeg wat de serie later zou worden.
De start: 24 januari 2019
Seizoen 1 ging in première op NPO 1, op een doodgewone donderdagavond. Geen grote campagne, geen overdaad aan teasers — en juist daarom werkte het. Ik herinner me dat ik het toevallig aanzette omdat er verder niets boeiends op was. Tien afleveringen later voelde het alsof ik de hele winter had besteed aan vier gezinnen in een Nederlandse middelgrote stad.
De vier gezinnen geïntroduceerd
Wat seizoen 1 zo sterk maakte, was de durf om vier verschillende gezinnen tegelijk te introduceren zonder uit te leggen. Je werd erin gegooid. De Schneemans (Fabie en haar gezin), de Larooi-Van Voorsts (Merel en Erik met hun kinderen), de Meijers (Tim) en de Metsersen (Carola en Marcel) kwamen alle vier in beeld via dezelfde middelbare school. Geen narrator, geen tijdlijn — gewoon vier keukens, vier ochtenden, en zien wat er gebeurt.
De cast die zou blijven
Bracha van Doesburgh, Malou Gorter, Ramsey Nasr, Jeroen Spitzenberger, Eva Van der Gucht en Mike Libanon stonden er in seizoen 1 al. En misschien nog opvallender: de jonge acteurs die hun kinderen speelden — onder anderen Juna de Leeuw, Maas Bronkhuyzen, Vera de Vries en Susan Radder — zouden allemaal alle zeven seizoenen blijven. Voor mij is dat een van de redenen dat de serie werkt: niemand werd gerecast. Je zag dezelfde gezichten letterlijk opgroeien.
Seizoen 1 van Oogappels was geen warmlooprondje — het was de complete serie in tien afleveringen, alleen wisten we dat in januari 2019 nog niet.
De schrijvers en regisseurs
De basis werd gelegd door schrijvers Roos Ouwehand en Lex Passchier. Will Koopman en Zip Wertwijn regisseerden de eerste afleveringen, met de opnames grotendeels in en rondom Amersfoort. Wat ik in seizoen 1 al herken — en wat de hele serie zou blijven kenmerken — is hoe de regie ruimte laat voor stiltes. Acteurs mogen pauzeren, kijken, niets zeggen. Dat is in Nederland geen vanzelfsprekendheid.
Thema’s die meteen raakten
Seizoen 1 zette al direct de thematische lijnen uit die in latere seizoenen verder werden uitgediept: ouderstress, social media-druk, prestatiedruk op school, designerkleding, vroege seksualiteit, en de eenzaamheid van veertigers die niet meer weten of hun huwelijk nog werkt. Wat me toen al opviel: er werd geen moreel oordeel uitgesproken. De serie liet zien, en de kijker mocht zelf vinden wat hij ervan vond.
Wat wij ervan vinden
Seizoen 1 voelt achteraf als een blauwdruk — alles wat de serie later zou worden zit er al in. De stille keukens, de half-uitgesproken ruzies, de tieners die meer wegrijden dan praten. Ik denk soms dat seizoen 1 onderschat is omdat de latere seizoenen meer drama in zich hadden, maar als ik nu terugkijk, vind ik het in zijn eenvoud bijna sterker. Er hoefde nog niets bewezen te worden.
Wat ik in seizoen 1 anders zie nu ik het einde ken: hoeveel er al in zat. Kleine zinnen, kleine blikken die zeven seizoenen later betekenis kregen. Dat is geen toeval — dat is goed schrijfwerk.
Veelgestelde vragen
Wanneer ging seizoen 1 van Oogappels in première?
Op 24 januari 2019 op NPO 1.
Hoeveel afleveringen telt seizoen 1?
Het eerste seizoen bestaat uit tien afleveringen.
Wie schreef seizoen 1?
De scenarioschrijvers waren Roos Ouwehand en Lex Passchier.
Waar kan ik seizoen 1 terugkijken?
Via NPO Plus en NLZIET kun je alle seizoenen, inclusief seizoen 1, terugkijken.
Tot slot
Een eerste seizoen zet de toon. Seizoen 1 van Oogappels zette die toon zo zelfverzekerd dat de serie er zes seizoenen op kon doorbouwen zonder ooit echt te wankelen. Dat is bijzonder. Als je de serie nog niet kent — begin gewoon hier, en geef het drie afleveringen. Dan ben je om.
