Taylor Swift heeft er weer een eretitel bij, en dit keer eentje die voor haar persoonlijk misschien wel het zwaarst weegt. Maandagavond werd ze opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame. Ze is daarmee het jongste lid ooit. Ik keek naar haar speech en zet op een rij wat ze zei, en waarom dit meer is dan zomaar een prijs op de schoorsteenmantel.
Wat ze zei in Nashville
Swift (36) noemde zich ‘onwijs vereerd’ met haar plek, meldt RTL Boulevard op basis van Billboard. Nashville was volgens haar de plek waar ze als brugklasser al van droomde. Ze vertelde dat je een vak pas echt leert door het steeds opnieuw te doen, en dat de songwriters van deze stad precies dat doen. Haar mooiste zin vond ik deze: “Er is geen muziekgemeenschap zoals deze muziekgemeenschap. Ik weet het, ik heb ze allemaal gecheckt.”
Ze blikte ook terug op haar eerste liedjes. Al als klein kind schreef ze nummers, en vanaf het eerste nummer wist ze dat het in elk geval haar passie zou worden, ook als het geen carrière werd. Schrijven werd uiteindelijk het middelpunt van haar leven, en ze noemde de Hall of Fame een ‘heilig genootschap’.
Brad Paisley en een tourbus vol krekels
Het grappigste moment kwam van een oude bekende. Countryzanger Brad Paisley (53) mocht haar introduceren, en Swift deed alsof ze verrast was hem te zien, omdat ze sinds 2007 ‘geen contact meer’ hadden, schrijft AD Show. In dat jaar stond ze in zijn voorprogramma tijdens de tournee Bonfires & Amplifiers. Paisley vulde toen bij wijze van grap haar hele tourbus met levende krekels. Duizenden, volgens Swift, die maandenlang niet kon slapen van het getjirp en zelfs overwoog een hagedis te nemen om het probleem op te lossen.
Wat ik daar leuk aan vind, is dat ze met zo’n anekdote laat zien waar ze vandaan komt. Geen stadionshows, maar een tienermeisje in het voorprogramma van gevestigde countrysterren. Naast Paisley opende ze in 2007 ook voor George Strait en Tim McGraw en Faith Hill.
Waarom juist deze erkenning telt
Swift heeft veertien Grammy’s en stond eerder dit jaar al in de Songwriters Hall of Fame, die los staat van deze Nashville-variant. Je zou denken dat er dan niet veel meer bij kan. Toch is dit een ander soort eer, en dat heeft alles te maken met haar begin.
Op haar elfde reisde ze met haar moeder naar Nashville om demo’s langs platenlabels te brengen. Ze werd overal afgewezen en ging zich daarna op het schrijven richten. In 2004 tekende ze als veertienjarige bij muziekuitgever Sony/ATV, als jongste schrijver ooit bij dat bedrijf, staat op de Engelstalige Wikipedia. Elke dinsdag na school schreef ze met ervaren songwriters van Music Row, onder wie Liz Rose. Haar debuutalbum schreef of co-schreef ze helemaal zelf.
De Nashville Songwriters Hall of Fame bestaat sinds 1970 en neemt elk jaar maar een paar schrijvers op. Het gaat er nadrukkelijk niet om wie de meeste platen verkoopt, maar om het schrijfwerk dat met deze stad verbonden is. Voor iemand die als tiener in die schrijfkamers begon, is dit dus eigenlijk een erkenning door haar eigen leermeesters. Daarom vind ik het veelzeggend dat ze in haar speech meer over het vak praatte dan over zichzelf.
De andere nieuwe leden
Swift werd niet alleen ingehuldigd. Ook Lyle Lovett, Shawn Camp en Lee Thomas Miller kregen een plek. Lovett is in Nederland vooral bekend als singer-songwriter met een eigen mix van country, swing en folk, terwijl Camp en Miller namen zijn die je vooral tegenkomt in de credits van grote countryhits. Dat zegt ook iets over deze Hall of Fame: een wereldster en schrijvers achter de schermen staan er naast elkaar.
Wat dit zegt over haar volgende stap
Swift had dit najaar al een druk programma. Ze werd de meest bekroonde artiest ooit bij de VMA’s, en haar single Patient Zero zorgde voor veel gepuzzel over de tekst en de clip. Lees ook terug hoe die VMA-avond verliep.
RTL Boulevard merkte nog op dat Swift onlangs kritiek kreeg van fans die dachten dat ze AI had gebruikt voor haar nieuwste muziek. Of dat terecht is, laat ik in het midden. Maar het maakt deze erkenning extra opvallend. Juist nu er gediscussieerd wordt over wie of wat een nummer schrijft, krijgt ze een eretitel die alleen over het schrijven zelf gaat. En wie haar speech hoort, merkt dat ze daar zelf ook zo naar kijkt.
