Naomi Sharon is 31 jaar. Ze werd op 4 maart 1995 in Rotterdam geboren als Naomi Sharon Webster, zo staat op Wikipedia, en het AD noemt dezelfde leeftijd in een groot interview van 1 november. De zangeres is in Nederland minder bekend dan daarbuiten, en dat is meteen het leukste aan haar verhaal. In Amerika wordt ze op straat aangesproken, terwijl bijna niemand haar herkent als ze in Rotterdam is, schrijft het AD.
Van het musicalpodium naar eigen nummers
Sharon studeerde aan de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam, maar verliet de opleiding in het derde jaar om in de musicalwereld te gaan werken. Ze speelde in Dreamgirls en in een musical over Tina Turner, en in The Lion King stond ze op het podium als opperhyena Shenzi. In 2016 deed ze ook mee aan het zesde seizoen van The Voice of Holland.
Toch trok het theater uiteindelijk minder dan de muziek. In het AD zegt ze dat ze eigenlijk gewoon lekker wilde zingen. In 2019 kwam haar eerste single The Moon uit, gevolgd door Breeze en 1991, en dat jaar stond ze ook bij TEDxAmsterdamWomen met een talk en een liedje over zelfliefde.
Welk nummer bracht Drake op haar spoor?
Het AD opent met het moment waarop ze tussen de kledingrekken van een Zara staat en haar telefoon trilt. Drake wil haar muziek horen. Begin 2023 tekende ze bij zijn label OVO Sound, als eerste vrouwelijke artiest ooit daar.
Over de vraag welk nummer de doorslag gaf, lopen de bronnen uiteen. Wikipedia noemt Breeze, terwijl Sharon zelf tegen het AD zegt dat het waarschijnlijk 1991 was. Omdat zij het kan weten en er zelf ook “waarschijnlijk” bij zet, is dat misschien het eerlijkste antwoord dat er is. Hieronder zie je de officiële video van 1991, zodat je zelf kunt horen wat haar stem zo opvallend maakt.
Dit heeft ze sindsdien uitgebracht
- Obsidian (20 oktober 2023). Haar debuutalbum van twaalf nummers, waarna ze voor het eerst op eigen tournee ging, met drie shows in Noord-Amerika en vier in Europa.
- The Only Love We Know (mei 2025). Een EP, na een voorprogramma voor de Nigeriaanse zangeres Tems in het voorjaar van 2024.
- No Sleep In Paradise (26 juni 2026). Haar tweede album, met de singles Miss That en Better Days. Volgens het AD komt er een luxeversie aan.
Deze zomer was ze vast voorprogramma tijdens de Europese shows van Doja Cat, waaronder die in de Ziggo Dome in Amsterdam.
Zo ontstaan haar nummers
Sharon schrijft autobiografisch en bracht haar eerste liedjes via sociale media uit, in de tijd dat ze nog in het theater stond. Daarvoor zong ze al jaren covers, waaronder Time After Time. Dat schrijven gaat ook nu gewoon door tussen de optredens. Op het vliegveld krijgt ze volgens het AD soms een melodie of een regel tekst in haar hoofd, die ze in haar telefoon opslaat en later in de studio uitwerkt. Dat is een aardig beeld bij een loopbaan die grotendeels tussen twee vluchten lijkt te gebeuren.
Ook in Nederland wordt ze intussen gezien, want in maart was ze bij de uitreiking van de Edisons Pop 2026. Beroemd zijn vindt ze leuk, zegt ze tegen de krant, zolang je maar weet wie je bent als de roem wegvalt.
Waarom haar stem wordt vergeleken met Sade
Recensenten noemen haar muziek genre-overstijgend, een mengeling van alternatieve r&b en ambient house met invloeden uit afrobeats en Spaanse muziek. Het AD houdt het op soul, r&b en jazz. Vooral die lage stem valt op, en die wordt vaak met Sade vergeleken, een van de artiesten met wie ze zelf opgroeide. Wie nu pas begint, kan het beste bij Obsidian instappen. Dat is de plaat waarmee ze volgens het AD wereldwijd doorbrak.
