Pieter van Vollenhoven is 87 jaar. Hij werd op 30 april 1939 geboren in Schiedam en is vandaag weer in het nieuws, omdat zijn nieuwe fotoboek verschijnt. In een interview met AD Show vertelt hij dat hij met een camera in zijn handen het gelukkigst is, maar ook dat er een onzekere kant in hem zit. “Ik zit vol aarzeling”, is de zin die het AD erboven zette. Ik vind dat een mooi en eerlijk detail van iemand die zijn hele werkende leven bekendstond als een vasthoudende onderzoeker.
Het nieuwe fotoboek over dieren
Het boek heet Van een afstand en toch dichtbij en verschijnt op 29 oktober bij Uitgeverij Balans. Het is een bundel dierenfoto’s met korte verhalen over zijn ontmoetingen met herten, reeën, zwijnen, vossen, slangen en vogels op de Veluwe. Zijn motto staat er ook in: ga fotograferen, dan zie je veel meer.
Wat ik verrassend vind, is dat die liefde voor de natuur er niet altijd was. Volgens Nieuws.nl schrijft hij in het boek dat hij er vroeger eigenlijk niets mee te maken wilde hebben. Dat veranderde toen hij in de bossen bij Paleis Het Loo een pasgeboren reekalf vond dat helemaal alleen leek te zijn. Hij nam het dier mee en bracht het met hulp van deskundigen groot. Daar kreeg hij later kritiek op, omdat de moeder waarschijnlijk was teruggekomen. In die periode begon hij te fotograferen. Volgens de uitgever wandelden hij en het ree anderhalf jaar door het bos, en ontmoetten ze elkaar daarna nog een jaar lang elke avond op dezelfde plek.
Op Instagram, waar hij actief is, liet hij in oktober al weten dat de dieren op de meeste foto’s even recht in de lens kijken, en dat hij het jammer vindt dat hij ze het boek niet kan laten zien. Dat soort humor kennen zijn volgers inmiddels van hem.
Eerste burger in het koninklijk huis
Van Vollenhoven studeerde rechten in Leiden en studeerde daar in 1965 af. Sinds 1967 is hij lid van het koninklijk huis. Volgens Wikipedia was hij de eerste burger die door een huwelijk lid werd, en dat stuitte in het begin op flink wat tegenstand. Een adellijke titel kreeg hij niet. Daarom wordt hij bij officiële gelegenheden aangesproken met meneer Van Vollenhoven, of met professor.
Daarnaast heeft hij een lange band met de luchtmacht. Tijdens zijn dienstplicht werkte hij bij de juridische afdeling van de luchtstrijdkrachten, daarna haalde hij zijn vliegbrevet en werd hij reserveofficier-vlieger. In 2019 werd hij bevorderd tot reserve-commodore.
Zijn werk voor de veiligheid
Het grootste deel van zijn loopbaan draaide om veiligheid. In 1977 werd hij voorzitter van de Raad voor de Verkeersveiligheid, in 1983 kwam daar de Spoorwegongevallenraad bij. Na de Bijlmerramp en de Herculesramp groeide het idee voor één onafhankelijk orgaan dat alle ongelukken in verkeer en vervoer kon onderzoeken. Mede door zijn inzet werd dat uiteindelijk de Onderzoeksraad voor Veiligheid, die hij tot 2011 voorzat. Voor dat werk kreeg hij in 2005 de Machiavelliprijs.
In 1989 nam hij het initiatief voor het Fonds Slachtofferhulp, waarvan hij sinds 2015 erevoorzitter is. Hij was ook jarenlang voorzitter van het Nationaal Groenfonds en het Nationaal Restauratiefonds. Vanaf 2005 was hij daarnaast praktijkhoogleraar risicomanagement aan de Universiteit Twente. In zijn oratie pleitte hij voor een minister voor veiligheid.
Over die strijd schreef hij eerder al boeken, zoals Oproep van een waakhond uit 2019. Volgens zijn uitgever liet het veiligheidsvraagstuk hem niet meer los nadat hij in de jaren tachtig sporters met een beperking ontmoette, van wie de meesten slachtoffer waren van een verkeersongeluk.
Van waakhond naar natuurfotograaf
Het mooie aan dit nieuwe boek vind ik dat je een heel andere kant van hem ziet. Jarenlang was hij de man die na rampen de vinger op de zere plek legde, iemand die je niet snel als aarzelend zou omschrijven. Op zijn 87e laat hij zien dat geduld en kijken hem minstens zo goed liggen. Hij fotografeert nog steeds regelmatig wilde dieren op de Veluwe, en met het boek hoopt hij anderen aan te steken om hetzelfde te doen.
Wie het boek wil zien, kan vanaf vandaag in de boekhandel terecht. Ben je benieuwd naar een ander royaltyverhaal van deze maand, lees dan waarom koningin Sonja geen lid meer is van het Noorse koninklijk huis.
