De huidige auto is acht jaar oud en ik hou nog steeds van haar, maar mijn kinderen worden groter, de boodschappenkar past er nauwelijks meer naast en mijn man kwam laatst thuis met een visgraat in zijn schoen en zei: “Volgens mij is het tijd.” We zaten ‘s avonds laat met een glas wijn aan de keukentafel naar autoadvertenties te kijken, en ik realiseerde me: ik heb geen idee meer wat ik moet kopen.
Dus ben ik gaan rondkijken. Niet als een professional, gewoon als een moeder van twee in 2026 die meer ruimte nodig heeft. Dit is wat ik op dit moment denk, met de duidelijke disclaimer dat ik over zes maanden van mening kan zijn veranderd.
Elektrisch of nog niet?
Dit is in ons geval echt de eerste vraag. Acht jaar geleden was elektrisch een statement. Nu is het bijna de standaard. Maar voor een groot gezin met regelmatig lange ritten naar familie in Limburg, ligt het iets minder voor de hand. Aan de andere kant: de laadinfrastructuur in Nederland is in deze jaren echt enorm vooruitgegaan, en voor het dagelijks gebruik (school, boodschappen, hobby’s) is een elektrische auto eigenlijk perfect.
Wat we voor onszelf concluderen is dat een elektrische auto met een reëel praktijkbereik van vijfhonderd kilometer voldoende is voor 95 procent van onze ritten. Voor die andere 5 procent kunnen we een keer ergens laden, of een keer een benzineauto huren. Het hoeft niet alles te doen wat de auto vroeger deed. Dat is wennen.
Wat ik écht nodig heb in een gezinsauto
Toen ik mijn lijstje maakte met “must haves” was ik verbaasd hoe persoonlijk dat eigenlijk is. Niet de glossy specs uit een autotijdschrift, maar de dingen die echt onze dag uitmaken:
- Een grote, vlakke kofferbak voor sport, boodschappen, en die vouwwagen die ik soms vergeet maar wel mee moet
- Achterbank die echt past voor drie autostoelen naast elkaar (we hebben er nu nog twee, maar je weet nooit)
- Schuifdeuren of in elk geval breed-openende achterdeuren, scheelt rugklachten bij in- en uitstappen
- Hoog op de wielen, geen sportwagengevoel — ik wil overzicht, geen flair
- Stille rit, want ik moet kunnen praten zonder te schreeuwen
De drie types die overblijven voor ons
Op basis daarvan vallen er drie types af én drie types overeind. Sedans en kleine hatchbacks: nee, te krap. Sportieve SUV’s met laag dak: nee, ik raak mijn hoofd aan elke deuropening. Compacte gezinsauto’s: helaas, niet praktisch genoeg voor langere reizen.
Wat overblijft: een grote SUV, een grote stationwagen, of een MPV. En het rare is, ik dacht altijd dat ik nooit een MPV zou willen. Te “schoonmoeder-achtig”, dacht ik vroeger. Maar de moderne MPV’s met schuifdeuren zijn eigenlijk geniaal voor dit soort levens. Mijn dochter kan zelf in- en uitstappen zonder dat ze de deur van de auto ernaast tikt op een parkeerterrein. Iemand die dit ooit heeft uitgevonden verdient een lintje.
De prijsval die ik niet zag aankomen
Wat ik niet had verwacht is hoe enorm de prijzen van tweedehands elektrische auto’s gezakt zijn de afgelopen anderhalf jaar. Er zijn modellen die als nieuwprijs zeventigduizend euro waren, en die je nu drie jaar oud koopt voor de helft. Het is geen koopjeshoek, het is een correctie. Maar voor ons als gezin maakt dat een groot verschil. Een ruime EV met laadbeurt thuis is op dat prijsniveau een serieuze optie geworden.
Tegelijkertijd zijn de hybride modellen voor een groot gezin ook nog een prima middenweg. Vooral als je af en toe een lange rit doet en niet wil plannen om de laadkabel. Ik heb hier overigens eerder over geschreven in mijn verhaal over elektrisch op vakantie, daar zit nog wel een leerproces in voor mij.
Wat ik denk dat we gaan doen
Op dit moment leunen we naar een grote MPV, jaartje of twee oud, volledig elektrisch, met een grote actieradius. Geen showmodel, geen status. Iets praktisch, ruim, en het liefst in een rustige kleur waardoor het niet meteen opvalt als de kinderen er een chocoladevlek op zetten. We hebben de testritten ingepland voor de komende weken.
Het bijzondere aan een auto kopen voor een gezin is dat het eigenlijk niet zozeer een aankoop is, als wel een container voor de komende jaren. Wat er in die jaren in die auto gaat gebeuren weet je nog niet. Eerste schooldagen. Vakanties. Ruzies. Eerste keer naar de zee in de zomer. De auto wordt een soort verlengstuk van het huis. En precies daarom hoeft hij niet stoer of indrukwekkend te zijn. Hij moet gewoon kloppen.
Als we ‘m uitkiezen schrijf ik er nog een vervolg over. Maar voor nu: dit is waar we staan. Met een open garage, een lijstje testritten, en de hoop dat hij over een paar maanden bij ons op de oprit staat, klaar voor de volgende acht jaar.
Comments