Vorige week zat ik op de bank met een halve kop koude koffie, een wasmand vol schone-maar-nog-niet-opgevouwen kleren naast me, en een kind dat vroeg waar zijn gymschoen was. Op mijn schoot lag een notitieboekje met drie lijstjes die elkaar al uit het zicht aan het verdringen waren. En ik dacht: zo dus. Dit is dus voorjaar voor mij.
Ik weet niet of het de extra uren licht zijn, of die typische maart-april-energie die je opeens denkt te hebben, maar elk jaar overkomt me hetzelfde. Ik wil ineens alles tegelijk. De tuin, de fotomappen sorteren, een cursus volgen, vaker bellen met vrienden, beter eten, andere lampen in de woonkamer. En dan: niets.
Het lijstje dat alleen maar groeit
Ik ben iemand die ergens in februari al begint te schrijven aan een soort innerlijke voorjaarsschoonmaak. Niet alleen het huis, ook mezelf. “Meer wandelen.” “Minder scrollen.” “Eindelijk dat fotoboek af.” Dat zijn altijd dezelfde regels. Ik schrijf ze elk jaar opnieuw, alsof ik vorig jaar niet bestond.
Wat ik dit voorjaar pas echt door begon te krijgen is dat dat lijstje niet het probleem is. Lijstjes zijn fijn. Het probleem is dat ik denk dat ik alles in dezelfde week moet aanpakken. En dan zit ik dus op een dinsdagavond met een leeggelopen accu te kijken naar dezelfde drie lijstjes en heb ik niets gedaan, behalve me schuldig voelen over de dingen die nog moeten.
Wat er gebeurt als alles tegelijk komt
Ik merk het aan kleine dingen. Ik vergeet dat ik koffie heb gezet. Ik begin een gesprek en mijn gedachten zijn al bij iets anders. De wasmachine staat te piepen terwijl ik aan het tafeldekken ben en dan denk ik tijdens het eten: oh ja, was. En dan vergeet ik het opnieuw tot ik er om elf uur ‘s avonds tegenaan loop.
De fotograaf in mij vind het overigens wel komisch. Want al die scenes — kind in pyjama met een boterham om kwart over zes, mijn man die met zijn jas nog half aan zijn telefoon checkt — dat zijn precies de momenten die ik later wil hebben vastgelegd. Niet de opgeruimde versie. De versie waarin ik te moe was om alles te organiseren, maar te attent om weg te kijken.
Wat ik dit jaar anders ga doen
Ik heb mezelf voorgenomen om dit voorjaar niet alles tegelijk te willen. Wat overigens makkelijker klinkt dan het is, want mijn hoofd doet het uit gewoonte. Maar ik probeer het zo:
- Eén “groot ding” per week. Eén. Niet drie. Deze week was dat: de tuin onder handen nemen. Verder niets nieuws.
- De rest van het lijstje blijft staan, maar krijgt geen deadline. Het is een verlanglijst, geen takenlijst.
- Als ik merk dat ik begin te jagen, ga ik koffie zetten. Letterlijk. Een gebaar dat me dwingt om even niet door te rennen.
- Ik leg mijn telefoon op een ander vertrek als ik bewust iets wil doen. Een truc die ik trouwens ook beschreef toen ik schreef over hoe ik stopte met mijn telefoon naast bed te leggen — werkt verrassend goed.
De vrijheid van iets niet doen
Ergens in maart had ik een avond gepland waarop ik mijn fotomappen zou ordenen. Ik had er zelfs een kop thee bij gemaakt. En toen kwam mijn dochter naast me zitten met een tekening die ze wilde laten zien, en die avond werd niets met die foto’s. We hebben samen op de bank zitten kletsen over haar tekening, over school, over een meisje in haar klas dat ineens niet meer met haar wilde spelen.
Die avond was het beste wat die week is gebeurd. En ik weet zeker dat ik dat anders had gemist, omdat ik dan met half mijn aandacht naar de foto’s had zitten kijken. Foto’s zijn er volgende maand ook nog. Een dochter die uit zichzelf naast je komt zitten, niet altijd.
Dat moment dat het kwartje valt
Misschien is dat wel wat dit voorjaar mij leert. Niet dat ik minder moet doen — dat heb ik mezelf al zo vaak verteld dat het bijna geen indruk meer maakt. Maar dat alles tegelijk willen vooral betekent: niets goed doen. En dat het mooiste van een voorjaarsavond niet zit in afgevinkte lijstjes, maar in een halve kop koffie die koud wordt omdat je echt naar iemand zit te luisteren.
Ik ga het niet perfect doen. Volgende week ren ik vast weer rond met drie lijstjes en een wasmand. Maar ik heb nu in elk geval een zin om tegen mezelf te zeggen als het zover is: niet alles. Vandaag één ding. De rest is voor later.
Hoe is dat bij jou — heb jij ook zo’n voorjaarsmodus waarin ineens alles moet? Ik ben benieuwd wat jij dan doet om jezelf weer af te remmen.
Comments