Het is kwart over zes en ik lig nog. Niet wakker, niet slapend, dat tussending waarbij je hersenen al een lijstje aan het maken zijn terwijl je ogen nog dicht zijn. Vandaag heb ik twee deadlines, een fotoshoot in de namiddag, en ik moet ergens tussendoor brood halen omdat ik gisteravond tegen mezelf zei “morgen is morgen” en dat morgen is dus nu. Ik draai me om, kijk naar mijn telefoon en zucht. Niet omdat het zwaar is, maar omdat het altijd vroeger is dan ik denk.
Mensen vragen me regelmatig hoe een dag van mij eruitziet. Meestal antwoord ik iets vaags als “druk, maar leuk”, terwijl ik denk: je wilt het echt niet weten. Vandaag schrijf ik het op. Niet om indrukwekkend te doen, niet om te laten zien hoe ik alle ballen in de lucht houd, maar omdat ik benieuwd ben hoe het er bij jou uitziet als ik dit deel. Ergens hoop ik dat je herkent dat een “gewone werkdag” voor een moeder zelden gewoon is.
Tussen wekker en ontbijt zit een soort ritueel
Om half zeven sta ik op. Niet vrolijk, ik ben geen ochtendmens en zal het ook nooit worden, maar wel gericht. Ik trek een trui aan, drink een glas water in de keuken en zet koffie. In die paar minuten waarin niemand nog wat van mij wil, doe ik bewust niks. Geen telefoon, geen e-mail, alleen luisteren naar de koffieapparaat-geluiden en kijken hoe het licht door het keukenraam komt. Het klinkt soft, maar het is het enige stille moment van mijn dag.
Daarna gaat het snel. Kinderen wakker, kleren klaar, broodtrommels vullen. Mijn jongste vraagt voor de derde keer deze week of er weer kaas op moet, en ik denk: ja, omdat ik om kwart voor acht echt geen onderhandelingen aankan. We eten samen aan tafel, soms gehaast, soms met een gesprek over of een eekhoorn ook tanden poetst. Mijn partner brengt ze meestal weg, ik ruim de keuken op. Dat is onze afspraak en die werkt, zolang we hem niet ter discussie stellen.
Tussen negen en twaalf werk ik echt
Om kwart over acht zit ik aan mijn bureau. Eerst e-mail, ik weet dat alle productiviteitsexperts zeggen dat je dat niet moet doen, maar voor mij werkt het. Ik scan, beantwoord wat snel kan, archiveer de rest. Daarna pak ik mijn belangrijkste taak van die ochtend. Dat is vaak schrijven, soms een fotoselectie, soms een gesprek met een klant. Wat het ook is, ik probeer voor de lunch klaar te zijn met de dingen die hersenen kosten.
De waarheid is dat ik in die ochtenduren beter werk dan ooit. Niet omdat ik harder ben, maar omdat ik weet dat ik straks misschien wel onderbroken wordt. Een leverancier die belt, een schoolapp die zegt dat iemand zijn gymtas vergeten is, een buurman die aanbelt. Concentratie is een luxe geworden en ik behandel die ochtenduren als goud. Ik schreef daar laatst over in mijn stuk over werk-privé-balans terugvinden, omdat ik denk dat dit voor veel werkende moeders het echte gevecht is: niet het werken zelf, maar de mentale ruimte krijgen om te werken.
De middag is altijd anders dan ik plan
Lunch is meestal staand. Een boterham, een appel, soms restjes van gisteravond. Ik weet, ik weet, ik zou rustig moeten gaan zitten. Soms doe ik dat ook, op de bank met een podcast, en dan voelt het meteen alsof ik weer mens ben. Maar als ik eerlijk ben gebeurt dat misschien twee keer per week.
Vanmiddag dus die fotoshoot. Ik laad de auto in, controleer mijn lijstje (lenzen, batterijen, reflectiescherm, koffie voor onderweg), en rijd weg. Onderweg bel ik mijn moeder kort, omdat ze gisteren een doktersafspraak had en ik even wil horen hoe het ging. Dit soort kleine dingen vergeet ik vaak, maar ze maken eigenlijk de dag. De shoot zelf is precies waar ik blij van word: een gezin op een grasveld, een hond die er continu in wil, en die kort moment dat een vader zijn dochter optilt en ze allebei in lachen uitbarsten. Dat is waarom ik fotografeer.
De avond is heilig, maar nooit perfect
Om vijf uur ben ik thuis. Koken, vragen beantwoorden over school, een ruzie sussen over wie nou wiens lego had, en tegelijkertijd het idee in mijn hoofd vasthouden dat ik morgen een tekst af moet hebben. Mijn partner zet de tafel, ik snijd ui, en we praten over niets bijzonders. Dit zijn de momenten die ik later mis als ze er even niet zijn.
Na het eten lees ik voor, doe ik bad, en lig ik soms naast mijn jongste tot hij slaapt. Dan komt er een gat in de dag, dat half uur tussen de kinderen-slapen en mijn partner-en-ik-op-de-bank. Daar zit mijn ruimte. Soms werk ik nog wat, soms doe ik echt niks. Vandaag schrijf ik dit, met een kop thee, en ik denk: dit is mijn leven, en het is best veel, en het is ook precies genoeg.
Hoe ziet jouw doordeweekse dag eruit? Heb je ook zo’n ochtendritueel waar je niet zonder kunt, of ben jij iemand die meteen op de telefoon duikt? Ik ben echt benieuwd, want ik denk dat we allemaal stiekem hopen dat de ander het ook niet perfect doet.
Comments