Wij gaan al jaren met de auto op vakantie en elk jaar, op de avond voor vertrek, sta ik in de woonkamer naar een berg spullen te kijken die nooit in de auto gaat passen. Mijn man kijkt dan naar mij. Ik kijk naar de berg. En dan zeggen we tegelijk: “We gaan het doen.” Spoiler: het past altijd. Maar de manier waarop is elk jaar weer een mirakel.
Ik schrijf dit terwijl ik al aan het inpakken ben voor onze zomerrit naar Frankrijk. En na een aantal jaren oefenen heb ik eindelijk een paklijst die ik niet meer kwijtraak in een appje aan mezelf.
Wat altijd vooraan in de auto ligt
De spullen die je tijdens de rit nodig hebt, gaan bij ons niet in de kofferbak. Ik weet niet hoe vaak ik vroeger op een parkeerplaats stond te graven naar babydoekjes terwijl er een kind te plassen stond. Nooit meer. Wat er bij ons in de cabine ligt:
- Een rugzak met snacks: bananen, rijstwafels, droge worst, een zak druiven. Niets dat smelt of plakt.
- Drinkflessen die vooraf gevuld zijn. Niet halverwege bij een tankstation, want dan duurt het twee keer zo lang.
- Een rol keukenpapier. Klinkt overdreven. Is het niet. Heb je nodig binnen 90 minuten, beloofd.
- Een tasje met telefoonladers, oortjes, een powerbank, en de papieren die je niet wilt vergeten (paspoorten, verzekeringskaart, een uitgeprinte kopie van de boekingsbevestiging).
- Een dunne deken per kind. Voor als de airco het te koud maakt of voor een power-dutje.
Wat ik vorig jaar dom vergat
Vorig jaar reden we naar de Ardennen en ik dacht: handdoeken zijn er wel in het huisje. Dat klopte. Er waren ook handdoeken. Maar ik had geen zwemspullen ingepakt voor onszelf, want ik dacht dat we toch alleen wandelden. Dag drie kwamen we langs een meer met de mooiste steigers en hebben we in onze ondergoed gezwommen omdat de kinderen weigerden weg te gaan zonder erin te zijn geweest. Het was eigenlijk wel een hoogtepunt. Maar sindsdien: zwemspullen voor iedereen, altijd, ook als we naar Zwitserland gaan in oktober.
De kofferbak-tetris
Wij hebben een normale gezinsauto, geen MPV of zo’n grote SUV waar je nog een vakantiehuisje achter kunt plakken. Dus de kofferbak is altijd een gevecht. Wat helpt: zachte tassen in plaats van koffers. Een grote koffer is leuk in een vliegtuig, maar in onze auto is hij gewoon een blok dat 30 procent van de ruimte opslokt.
Ik leg de zware spullen onderin (boodschappen die we meenemen vanuit huis, dozen wijn voor de gastheer), dan de tassen met kleding er bovenop, en helemaal bovenin de spullen die we als eerste nodig hebben bij aankomst. Pyjama’s, tandenborstels, een vers stel kleren voor de volgende ochtend. Dan hoef je ‘s avonds laat niet alles uit te pakken.
Speelgoed: minder is meer
Vroeger sjouwde ik halve speelgoedwinkels mee. Een grote bak Lego, knuffels, drie tekenmappen. Wat we nu doen: elk kind één tas met spullen die ze zelf hebben uitgekozen. Maximaal die tas. Wat er niet inpast, gaat niet mee. Dat klinkt streng, maar het werkt verrassend goed, omdat ze veel bewuster kiezen.
In de auto zelf hebben ze ieder een klein zakje met “auto-spullen”: een boekje, een paar stiften, een knuffel, oortjes voor de tablet. Niets dat onder de stoel kan rollen en daar voor altijd verdwijnt.
De checklist die ik nooit overslaan
Naast de spullen-paklijst heb ik nog een tweede lijstje. De ding-die-je-vergeet-lijst. Dat is een aparte. Want kleding is makkelijk. Maar:
- Plantjes water gegeven of opvang geregeld
- Vuilnis buiten (anders ruikt je huis bij thuiskomst naar de dood)
- Thermostaat lager
- Stekkers eruit (tv, koffie, oplaadblokken)
- Reservesleutel bij de buurvrouw
- De auto zelf: olie, banden, ruitenwisservloeistof. Iets wat ik ook uitvoerig opschreef in een ander stukje over de checklist die ik altijd af-tik voor een autoreis.
Wat ik geleerd heb na een paar zomers
Een autovakantie met kinderen wordt niet beter door meer spullen mee te nemen. Hij wordt beter door minder, maar slimmer. En vooral door te accepteren dat een deel toch fout gaat. Een gemorst pak appelsap op de achterbank ergens bij Reims. Een kind dat 20 minuten na vertrek moet plassen. Een ruzie over wie naast wie zit. Dat hoort er gewoon bij.
Het mooiste van met de auto reizen vind ik trouwens dat je onderweg al op vakantie bent. Dat moment dat je het bord met “Bienvenue en France” voorbij rijdt en iedereen even stil is. Daar pak je niets voor in. Maar dat is wel waarom we het doen.
Wat staat er bij jou altijd vooraan in de auto bij vertrek? Ik vergeet ongetwijfeld iets — laat me weten wat jouw geheime ingrediënt is.
Comments