Vorige week zat ik om tien uur in een videogesprek toen de schoolapp drie keer achter elkaar trilde. Gymtas vergeten. Ik heb het gesprek netjes afgemaakt, ben daarna tien minuten heen en weer gefietst en zat om half elf gewoon weer achter mijn bureau. Niemand die er iets van gemerkt heeft. Onderweg terug dacht ik, eerlijk gezegd, hoe had deze ochtend eruitgezien als ik op een kantoor had gezeten, drie kwartier verderop?
Ik werk al jaren grotendeels vanuit huis, dus ik weet hoe het echt is. Niet het plaatje van rustig werken met een kop thee terwijl er een wasje meedraait, maar de werkelijkheid van plannen, schuiven en zo nu en dan hardop zuchten naar een printer. Toch zou ik niet meer anders willen. En ik merk om mij heen dat steeds meer moeders er precies zo over denken.
Thuiswerken is normaal geworden, maar niet voor iedereen
De cijfers bevestigen wat we allemaal al voelen. Volgens het CBS maakte in 2025 zo’n 80 procent van de Nederlandse bedrijven het mogelijk om op afstand te werken, en ruim 60 procent van de werknemers kon daar in de praktijk ook gebruik van maken. Hybride werken is geen experiment meer, het is gewoon hoe Nederland werkt.
Maar er zit een scheve kant aan die ik niet kan negeren. Uit de Monitor arbeid, zorg en kinderopvang van datzelfde CBS blijkt dat werknemers met een baan van minder dan 24 uur per week veel minder vaak thuis mogen werken, slechts 23 procent heeft die mogelijkheid. En raad eens wie er vaak in die kleine deeltijdbanen zitten. Juist. Thuiswerk is in Nederland het best geregeld voor de mensen die het het minst nodig hebben.
Voor moeders is thuiswerk vooral logistiek
Ik hoor weleens dat thuiswerken een luxe zou zijn. Voor mij voelt het eerder als logistiek. De anderhalf uur reistijd die ik per dag niet kwijt ben, gaat niet naar Netflix maar naar boodschappen, een kind dat om kwart over drie uit school komt en een afspraak bij de tandarts die anders een halve vrije dag had gekost. Het werk wordt er niet minder van. Het past alleen eindelijk in de dag.
Het mooie is dat het aanbod inmiddels meegroeit met die behoefte. Wie gericht zoekt, vindt op het Jooble vacatureportal talloze varianten van thuiswerk voor moeders, van klantenservice en administratie tot tekstwerk en online onderwijs. Toen ik daar laatst uit nieuwsgierigheid doorheen scrolde, viel mij vooral de variatie op. Dit is geen hoekje van de arbeidsmarkt meer, dit is een volwaardige categorie.
Zelfs in de zorg kan er meer dan je denkt
Een goede vriendin van mij werkt al vijftien jaar in de zorg en zei altijd dat thuiswerken voor haar simpelweg niet bestond. Handen aan het bed, klaar. Tot ze na haar tweede kind ging kijken wat er eigenlijk te vinden was. Telefonische triage, medisch advies op afstand, dossierwerk, indicatiegesprekken via beeldbellen. Op Jooble staan inmiddels ook online opties voor medisch personeel, en zij combineert nu twee dagen op locatie met een vaste thuiswerkdag voor precies dat soort taken.
Ik vond dat een eyeopener. Als zelfs een sector die zo fysiek is als de zorg ruimte vindt voor werken op afstand, dan is het oude argument dat het in jouw vak nu eenmaal niet kan, op zijn minst het checken waard.
Eerlijk is eerlijk, het is geen toverstaf
Laat ik er wel meteen bij zeggen dat thuiswerken de combinatie van werk en gezin niet oplost. Het maakt de puzzel alleen legbaar. Op dagen dat er een ziek kind op de bank ligt, werk ik niet, ik overleef. En ik heb echt moeten leren om de laptop dicht te doen op het moment dat de kinderen binnenkomen, want anders ben je er wel en ook weer niet, en daar heeft niemand iets aan.
Wat voor mij het verschil maakt, is een vaste werkplek (een hoekje telt ook), heldere afspraken met mijn partner over wie wanneer bereikbaar is, en de discipline om mijn ochtenden te bewaken voor het werk dat hersenen kost. Dat klinkt streng, maar juist die structuur geeft de vrijheid waar het allemaal om begonnen was.
Ik ben benieuwd hoe dat bij jou zit. Werk jij weleens thuis, of zou je het willen? En als het in jouw vak zogenaamd niet kan, heb je weleens echt gekeken of dat klopt?
