Op autovakantie naar Toscane: wat ik wou dat ik wist

Augustus 2025, ergens tussen Modena en Bologna, halverwege de Apennijnen: onze airconditioning gaf het op, de jongste was net wakker geworden en het navigatiesysteem stuurde ons over een grindweg waarvan ik vrij zeker weet dat hij eigenlijk een privé-oprit was. Mijn vriend keek me aan met die blik van “we hadden dit toch echt anders gepland?” en ik moest hardop lachen, want we hadden helemaal niets gepland. Daarom dus deze blog. Onze eerste autovakantie naar Toscane was heerlijk, maar er zijn een hoop dingen die ik nu, een paar maanden later, anders zou doen. Geen reisgids — gewoon de dingen die ik aan een vriendin zou vertellen als zij me belt en zegt: we gaan in juli ook met de auto naar Toscane.

Vertrek niet op een vrijdag — leer van mijn fout

Wij vertrokken vrijdagavond om elf uur, want “dan rijden we de hele nacht en zijn we zaterdagmiddag in Lucca”. Geweldig idee in theorie. In de praktijk: file bij Frankfurt, omleiding bij Karlsruhe, en bij de Gotthard stonden we anderhalf uur stil voor de tunnel met een net wakker geworden vierjarige die niet snapte waarom we niet “even uit” konden. Als ik het over zou doen, vertrek ik op een donderdag rond drie uur ‘s middags, slaap een nachtje in Zwitserland of Zuid-Duitsland (Konstanz is heerlijk) en rij vrijdag rustig door. Dat scheelt enorm in stemming. En als je toch nog praktische dingen wilt: ik schreef eerder een paklijst voor autovakantie met kinderen waar ik dit jaar weer alles uit haal.

Waar wij sliepen en wat ik nu zou kiezen

Wij hadden een agriturismo geboekt vlakbij Greve in Chianti. Heel mooi, prachtig zwembad, gastvrouw Daniela die elke ochtend croissants kwam brengen. Maar — en dit is belangrijk — het lag een half uur rijden van álles. Met kinderen die om half elf ‘s avonds nog uit een restaurant in Florence moeten worden gedragen, is dat een hele opgave. Volgende keer kies ik iets dichter bij een stadje, bijvoorbeeld in de buurt van Lucca of Pienza, en bij voorkeur op loop- of fietsafstand van een gelateria. Want zonder gelato is het geen vakantie in Toscane, dat is een wetenschappelijk feit.

Wat ik wou dat ik wist over de wegen

Tolwegen in Italië zijn duur. We hebben in totaal voor heen en terug ongeveer 145 euro alleen aan tol betaald, en dat wist ik niet van tevoren. Pak een Telepass-sticker als je er meerdere keren komt — dat scheelt wachten bij de poortjes. Ook handig om te weten:

• De ZTL-zones (zona traffico limitato) in steden zoals Florence, Siena en Lucca: rijden zonder vergunning kost je tussen 80 en 250 euro per overtreding, en ze sturen de boete drie maanden later thuis.
• Parkeren met de blauwe lijnen is betaald, witte lijnen gratis (meestal), gele lijnen is alleen voor bewoners.
• Tank vóór de Brennerpas, daar wordt het duur en op zondag is soms niet alles open.
• Veel binnenwegen in Toscane zijn smaller dan ze op de kaart lijken. Een grote SUV is niet altijd een zegen.

Met kinderen in de auto: het ritme dat voor ons werkte

We rijden niet langer dan twee uur achter elkaar zonder een stop. Klinkt langzaam — is het ook — maar het werkt. Bij elke stop laten we de kinderen rennen, water drinken, plassen, een mandarijn eten. Niet alleen even uitstappen om benzine te tanken, maar echt tien tot vijftien minuten. Wat ook hielp: een mandje met “stop-spullen” tussen de stoelen, met kleurboeken, een paar boekjes van Geronimo Stilton, en een paar verrassingen die we per dag uitdelen. Mijn oudste raakte zo gefascineerd door een opvouwbare kaart van Toscane (uit de grabbelton bij de ANWB) dat hij in Florence de hele dag wilde uitzoeken waar we precies waren. Onverwacht winnend cadeau.

Het ding dat niemand je vertelt

Eten met kinderen in Toscane gaat anders dan ik dacht. Restaurants openen vaak pas om half acht ‘s avonds, en in onze achtertuin in Greve was er bijna nooit een keuze tussen “kindermenu” en “iets uit de pasta-categorie”. Wat we deden: rond half zes brood, kaas, prosciutto en olijven kopen bij de Pam-supermarkt, picknicken op het terras van ons huisje, en daarna uitrusten. Eén keer per week gingen we wel echt uit eten in een trattoria, dan accepteerden we dat het kwart over tien zou worden. De volgende dag was wat trager — maar wel met de mooiste herinneringen.

Wat ik onverwacht waardevol vond

Eén ochtend regende het keihard. We waren teleurgesteld, want we hadden plannen om naar San Gimignano te gaan. In plaats daarvan bleven we thuis, deden de spelletjes die we niet hadden aangeraakt, kookten samen pasta met truffel die ik bij een marktje had gekocht. Dat was achteraf één van mijn favoriete dagen. Soms is de afgelaste plan het echte plan. Daar moet ik vaker aan denken, ook thuis.

Ga jij ook naar Toscane deze zomer? Ik ben heel benieuwd welke kant je opgaat, en of je dezelfde fouten gaat maken als wij. Stuur me een berichtje als je tips wilt, of als je iets wil delen wat ík nog moet weten voor volgende keer.