Het is donderdagavond, half tien, en ik sta in de gang met een lijst in mijn hand die ik elf keer heb herschreven. Morgen vertrekken we voor twee weken naar Frankrijk, en hoewel we dit nu al zes jaar achter elkaar doen, weet ik dat we ergens halverwege de A2 zullen ontdekken dat iemand iets vergeten is. De vraag is alleen wat. Vorig jaar was het mijn laadkabel, het jaar daarvoor mijn dochters knuffel (die hebben we ‘s nachts uit Nederland laten nasturen, vraag niet hoeveel dat kostte), en het jaar daarvoor onze zonnebrand. Sindsdien heb ik een lijst. En die lijst werkt, mits ik hem ook echt aftik en niet alleen aanstaar.
Ik deel hem hier, niet omdat hij volledig is voor iedereen, maar omdat ik denk dat een paar dingen wel eens nuttig kunnen zijn als jij ook met een auto vol kinderen en koffers de grens over wilt. Voel je vrij om alles wat niet past gewoon te negeren.
Wat ik aan de auto zelf doe voor we vertrekken
Mijn partner en ik hebben een rolverdeling. Hij doet de auto, ik doe het huis en de spullen. Klinkt gendered, ik weet het, maar het is hoe het werkt. Wat hij doet: bandenspanning controleren (en aanpassen aan de volle belading, want dat is anders dan normaal), olie en koelvloeistof, ruitenwisservloeistof, de bagageruimte stofzuigen. Dat laatste niet omdat we de Bovag-norm willen halen, maar omdat ik geen zin heb om in een hotel in Reims een sok van vorig jaar terug te vinden.
Daarnaast: het reservewiel en de pechpomp checken. De boekjes (groene kaart, kentekenbewijs, rijbewijs) in een mapje dat in het dashboardkastje gaat. En een set met een veiligheidshesje en gevarendriehoek, want in sommige landen krijg je daarvoor een boete als het er niet is. Niets is zo lullig als met een boete in Frankrijk wegrijden.
Wat de kinderen nodig hebben en wat ze denken nodig te hebben
Hier zit het verschil tussen praktisch en realistisch. Praktisch is: één rugzak per kind met een drinkflesje, een snack, een boek, een knuffel en een setje koptelefoons. Realistisch is: mijn jongste neemt minimaal vier knuffels mee plus een kartonnen doos met “rommel waar hij om geeft”, en die discussie ga ik niet voeren op de avond voor vertrek.
Wat wel werkt: een afgesproken hoeveelheid schermtijd in de auto, met de bijbehorende apparaten en opladers in één tas zodat we niet de hele rit met kabels staan te schipperen. En een verrassingstas. Daar zit elk jaar opnieuw iets in: een nieuw stickerboek, een setje karaoke-kaartjes, soms gewoon een nieuwe markeerstift. Niets duurs, gewoon iets om de pleisterzone tussen Antwerpen en Lyon door te komen. Ik schreef daar uitgebreider over in mijn paklijst voor de autovakantie met kinderen, mocht je daar nog inspiratie willen.
Eten, drinken, en de illusie van planning
Ik probeer altijd te voorkomen dat we onderweg moeten stoppen voor eten, want dat eindigt onveranderlijk in een tankstation-broodje van 9 euro waar iedereen chagrijnig van wordt. In plaats daarvan maak ik ‘s ochtends:
- Een grote tas met boterhammen (in folie, niet in zo’n bewaarbakje dat altijd lekt)
- Gesneden komkommer en wortel in een bakje
- Een bak druiven of aardbeien (al weet ik dat de helft op de stoel terechtkomt)
- Twee thermoskannen: koffie voor ons, thee voor de kinderen
- Een grote fles water plus losse bekers, want flesjes lekken altijd
Het maakt niet uit hoe goed ik dit doe, ergens rond Brussel willen ze toch chips. Dat is een mentaal gevecht waarbij ik elk jaar opnieuw verlies. Dat is prima.
De spullen die ik altijd vergeet (en nu dus op de lijst staan)
Iedereen heeft een eigen vergeet-lijst. Bij ons staan deze er sinds vorig jaar permanent op: opladers (telefoon én camera), een wereldstekker, mijn leesbril (de extra, want de andere ligt altijd op het verkeerde nachtkastje), kleine medicijntas met paracetamol, pleisters, antihistamine en de oordruppels die mijn dochter altijd net nodig heeft als we ergens zijn waar geen apotheek is. En een dunne, opvouwbare regenjas per persoon, ook al gaan we naar de zon. Want één dag regent het.
Het laatste wat ik doe is een foto maken van de meterstand en de geparkeerde, volgepakte auto. Niet voor de verzekering, maar omdat ik die foto’s terug wil zien als de kinderen later groot zijn. Vorig jaar zat mijn jongste op het achterbankje met zijn knuffel-konijn op zijn hoofd. Die foto bewaar ik voor altijd.
Heb jij ook van die dingen die je elk jaar opnieuw vergeet, of vertrek jij zo’n type dat alles al week ervoor klaar heeft staan? Vertel het me, ik leer er graag van.
Comments