Donderdag is van mij. Niet half, niet als het uitkomt, niet als de kinderen niet ziek zijn. Donderdag tussen acht uur ‘s avonds en bedtijd is van mij, en dat staat in elke kalender in dit huis met grote letters. Mijn vriend weet het, de kinderen weten het, de oppas die soms invalt weet het. Ik heb er twee jaar over gedaan om dit voor mezelf voor elkaar te krijgen, en als ik nu terugkijk kan ik niet meer voorstellen dat ik ooit zonder leefde.
Het besluit dat ergens in een keuken viel
Het begon op een gewone woensdagavond na een week waarin ik me had laten leven door alles wat mij om aandacht had gevraagd. Ik stond in de keuken om half elf nog te koken voor een lunch de volgende dag, en realiseerde me dat ik die hele week niet één moment helemaal voor mezelf had gehad. Niet één. Geen vijf minuten, geen halfuur, geen avond.
Mijn vriend kwam binnen en zei: “Je ziet eruit alsof je een week vakantie nodig hebt.” Ik wilde tegen hem zeggen dat ik geen vakantie nodig had, maar één avond per week. Eén onderbreking, één moment in de cyclus waarin niemand iets van me hoefde. Het idee kreeg vorm terwijl ik het uitsprak, en de volgende dag schreef ik op een briefje wat ik wilde proberen.
Hoe ik het concreet heb ingericht
Het eerste dat ik moest besluiten was wat het concreet zou zijn. Niet abstract “tijd voor mezelf”, want dan zou het verzanden in afwas of opruimen. Iets specifieks. Ik koos donderdag omdat dat de avond was waarop mijn vriend toch al zijn voetbal kijkt en de kinderen het rustigst zijn. Ik koos acht uur omdat de kinderen dan in bed liggen of bezig zijn met inslapen.
De inhoud van zo’n avond mag wisselen, en die rust gunde ik mezelf bewust. De ene week is het een lang bad met een boek. De andere keer een wandeling van een uur in de zomer of, in de winter, op de bank met een serie en thee. Soms een gesprek met een vriendin via een lange telefoongesprek waar ik bewust de tijd voor neem. Geen verplichting wat ik moet doen, alleen één regel: het is mijn tijd, niet die van iemand anders.
Wat ik tijdens deze avonden niet doe
De grenzen heb ik even duidelijk gemaakt als de inhoud. Wat ik niet doe op donderdagavond na acht uur is een lijst die voor mij scherper is gaan worden naarmate de gewoonte zich vestigde.
- Geen huishoudelijke klussen, hoe klein ook. Geen “even nog” iets wegruimen.
- Geen werkmail beantwoorden, ook niet als iemand iets dringends stuurt.
- Geen scrollen door social media uit verveling. Dat eet de tijd op zonder dat ik er iets aan overhoud.
- Geen gesprekken voeren over praktische gezinszaken, ook niet met mijn vriend. Die kunnen tot vrijdag wachten.
- Geen schuldgevoel toelaten over dat ik dit doe. Dat is de moeilijkste regel, en de belangrijkste.
De eerste paar weken die niet liepen
In het begin werkte het helemaal niet. De eerste donderdag dacht ik dat ik dit als een soort gift kon onpakken, maar het lukte me niet om me te ontspannen. Ik bleef voortdurend bedenken wat ik nog had moeten doen. De tweede donderdag was mijn middelste ziek en stond ik om kwart over acht alweer op de gang. De derde donderdag was er een verjaardag van een buurvrouw die toch niet te missen was.
Pas rond de zesde donderdag begon het iets te worden. Niet omdat de wereld eindelijk meewerkte, maar omdat ik streng werd. Ziek kind? Mijn vriend kan dat ook. Verjaardag van buurvrouw? Een ander moment langsgaan. Bezoek dat zomaar aanbelt? Ik doe niet open. Dat klinkt onaardig maar het is het tegenovergestelde: door deze avond te bewaken word ik de rest van de week aardiger, geduldiger, aanwezig.
Wat het me heeft opgeleverd
Wat ik niet had verwacht is hoe veel zo’n avond doet als je hem hebt, maar nog veel meer doet als hij eraan komt. Op woensdag merk ik dat ik kalmer ben omdat ik weet dat morgen mijn avond is. Op vrijdag merk ik dat ik vol energie de dag in ga omdat ik die avond een echte pauze heb gehad. Het hele weekend krijgt er een ander gewicht door.
Mijn vriend, die in het begin een beetje sceptisch was, heeft inmiddels zijn eigen avond gekozen. Dinsdag is van hem. We hebben niet bewust afgestemd dat we elkaar dit zouden gunnen, het ontstond gewoon. Een huishouden waarin twee mensen wekelijks één avond echt voor zichzelf hebben, blijkt rustiger te zijn dan een huishouden waarin we beide voortdurend voor elkaar beschikbaar zijn. Het lijkt een paradox, maar het werkt zo.
Wat de kinderen ervan begrijpen
Ik was bang dat de kinderen het raar zouden vinden, of zich afgewezen zouden voelen. Het tegenovergestelde is gebeurd. Ze zien nu dat hun moeder ook iemand is met eigen tijd, eigen behoeften, eigen voorkeuren. Onze oudste vroeg laatst of zij later ook zo’n donderdagavond mocht hebben. Toen ik haar zei dat dat altijd kan, kreeg ze een glimlach alsof ik haar een schat had beloofd.
Ik denk dat dat misschien wel het belangrijkste cadeau is van zo’n avond, dat je kinderen ziet hoe je voor jezelf zorgt. Ze leren dat zelfzorg geen luxe is voor speciale momenten, maar onderdeel van een gezond leven. Eerder schreef ik over de dagelijkse wandeling die mijn favoriete therapie werd, en deze donderdagavond bouwt voort op datzelfde idee. Kleine, regelmatige momenten waarin je naar binnen keert maken een leven dragelijker.
Als jij ook merkt dat je leeg loopt zonder dat er één moment is om bij te tanken, dan zou ik je willen aanraden: kies een avond, schrijf het op, en bewaak die avond als een afspraak met de allerbelangrijkste persoon in je leven. Want dat is precies wat het is.
Comments