Een ondernemersweekend gepland: hoe en waarom

Het idee kwam uit pure wanhoop. Ik zat zondagavond aan de keukentafel met een lauwe kop thee en een notitieboekje vol gekrabbel dat nergens op sloeg. Mijn agenda voor de week zag eruit als een Tetris-bord waarin iemand de blokjes lukraak had laten vallen. Tussen schoolappjes, een deadline voor een fotoshoot en een afspraak bij de tandarts had ik werkelijk geen idee hoe ik mijn eigen bedrijf nog vooruit moest helpen. Toen zei mijn vriend, half grappend: “Pak gewoon een weekend voor jezelf en doe alsof je je eigen baas bent.” Ik keek hem aan en dacht: dat is precies wat ik ga doen.

Waarom ik een weekend lang mijn eigen werkgever werd

Twee weken later boekte ik een eenvoudig appartementje in Zeeland, een halfuur lopen van het strand, niks chiques. Geen kinderen, geen man, geen wasmand. Alleen ik, mijn laptop, een stapel notitieboekjes en de stilte van een huis dat niet van mij was. Ik noemde het mijn ondernemersweekend, en eerlijk gezegd voelde dat woord eerst een beetje gewichtig. Alsof ik aan het uitspelen was dat ik een echte zakenvrouw ben. Maar al na een uur snapte ik waarom mensen zoiets doen.

Thuis ben ik altijd half iets. Halfgenoeg moeder, halfgenoeg werkende, halfgenoeg degene die de boodschappen doet. Op dat weekend was ik gewoon één ding. En die ene ding mocht alle tijd nemen. Ik schreef plannen voor de tweede helft van het jaar, ik bekeek welke fotoshoots me energie hadden gekost en welke niet, ik dronk drie koppen koffie op een rij zonder dat iemand vroeg of ik snel even kon helpen met een puzzel.

Hoe ik mijn programma opbouwde zonder het te verpesten

Ik had geleerd van eerdere pogingen om “een dag voor mezelf” te nemen die altijd eindigden met scrollen op mijn telefoon en het gevoel dat ik mijn eigen tijd had verraden. Dus deze keer was ik streng. Niet streng in de zin van uren-in-blokjes, maar streng in wat ik niet zou doen. Geen social media. Geen reageren op werkmail die kon wachten. Geen huishoudelijke klusjes “even tussendoor”.

Wat wel hielp was een eenvoudig ritme: ochtend voor het diepe denken, middag voor de praktische dingen, avond voor het schrijven van een persoonlijk verhaal of voor een wandeling waar ik niks van moest. Ik merkte dat mijn beste ideeën kwamen tijdens die wandelingen, niet achter mijn scherm. Dat had ik thuis nooit zo opgemerkt omdat ik nooit lang genoeg achter elkaar dezelfde gedachte volg.

Wat ik écht heb gedaan in die twee dagen

De lijst zelf zal saai klinken voor een buitenstaander, maar voor mij was het bevrijdend om dingen af te kunnen vinken die maandenlang in mijn hoofd hadden gerondzwommen.

• Een kwartaaloverzicht gemaakt van wat ik werkelijk wil aanpakken, in plaats van wat me toevallig binnenkomt.
• Mijn tarieven herzien, en eindelijk de verhoging doorgevoerd waar ik al een jaar mee liep te dubben.
• Drie blogonderwerpen voor lovethat uitgewerkt waar ik al weken over dacht.
• Een eerlijk gesprek met mezelf gevoerd over welke samenwerkingen ik dit jaar wil afsluiten.
• Een lijst gemaakt van mensen aan wie ik nog een mailtje schuldig was.

Wat ik mee naar huis nam, en wat niet

Ik kwam zondagavond thuis met rode wangen, een schoenendoos vol uitgewerkte plannen en een verbazingwekkende lichtheid in mijn hoofd. De kinderen renden me tegemoet alsof ik een week was weggeweest, en ik realiseerde me dat ik ze ook echt had gemist op een manier die normaal niet kan ontstaan omdat we voortdurend om elkaar heen lopen. Een beetje afstand maakt het hart milder, geloof ik.

Wat ik niet meenam was het idee dat ik dit nu elke maand moest doen. Een keer per kwartaal lijkt me genoeg, en zelfs dan alleen als het echt past. Geen nieuwe verplichting waaraan ik zou kunnen falen. Ik denk dat de truc zit in het loslaten van het idee dat zo’n weekend perfect moet zijn, en dat er iets briljants uit moet komen. Soms is het al genoeg om twee dagen lang gewoon mezelf te zijn zonder voortdurend in onderbroken stukjes te bestaan. Voor de praktische kant van zo’n routine schreef ik eerder al over vijf dingen die mijn ochtendroutine echt veranderden, en eigenlijk zit daar dezelfde gedachte in: kleine kaders die je leven dragen.

Als jij ook zo’n weekend zou willen plannen, dan zou ik zeggen: maak het niet te groot in je hoofd. Een doordeweekse middag in een leeg huis kan net zo veel doen als twee dagen aan zee. Het gaat niet om het decor, het gaat om de stilte die je jezelf gunt.